به ترک وهم گفتی التفات این و آن تاکی

که این جا میزبان سیر است از پهلوی مهمانش

علاج سختی ایام صبری تند می خواهد.

درشتی گر کند سنگت مقابل کن به سندانش

غباری کز دل آوردی برون در دیده منشانش

جهانی را به حسرت سوخت این دنیای بیحاصل

چه یاقوت وکدامین لعل ، آتش در بدخشانش