چه یاقوت وکدامین لعل ، آتش در بدخشانش

به ترک وهم گفتی التفات این و آن تاکی

غباری کز دل آوردی برون در دیده منشانش

جهانی را به حسرت سوخت این دنیای بیحاصل

نفس غیر از پیام داغ دل دیگر چه می آرد

به مکتوبی که دارد آتش و دود است عنوانش

غرور اندیشه ای تا کی خیال بندگی پختن