تغافل صرفه توست از مدارای فلک مگذر

به جز حیرت نمی باشد چراغ زیر دامانش

جنون کن تا دلت آیینه نشو و نما گردد

که بختی سبز دارد دانه در چاک گریبانش

که این جا میزبان سیر است از پهلوی مهمانش

علاج سختی ایام صبری تند می خواهد.

درشتی گر کند سنگت مقابل کن به سندانش