ادب ابرام را هم در نظر هموار می سازد

به مکتوبی که دارد آتش و دود است عنوانش

غرور اندیشه ای تا کی خیال بندگی پختن

تو در جیب آدمی داری که پرورده ست شیطانش

به خشکی نیست مکروه ازسریشم وضع چسبانش

جهان هر چند در چشمت بساط ناز می چیند

تو بیرون ریز چون اشک از فشردنهای مژگانش