به خشکی نیست مکروه ازسریشم وضع چسبانش

غرور اندیشه ای تا کی خیال بندگی پختن

تو در جیب آدمی داری که پرورده ست شیطانش

ادب ابرام را هم در نظر هموار می سازد

جهان هر چند در چشمت بساط ناز می چیند

تو بیرون ریز چون اشک از فشردنهای مژگانش

چمنزار جراحت بیدل از تیرش دلی دارم