جهان هر چند در چشمت بساط ناز می چیند

تو در جیب آدمی داری که پرورده ست شیطانش

ادب ابرام را هم در نظر هموار می سازد

به خشکی نیست مکروه ازسریشم وضع چسبانش

تو بیرون ریز چون اشک از فشردنهای مژگانش

چمنزار جراحت بیدل از تیرش دلی دارم

که حسرت غنچه می بندد بقدر یاد پیکانش