تو بیرون ریز چون اشک از فشردنهای مژگانش

ادب ابرام را هم در نظر هموار می سازد

به خشکی نیست مکروه ازسریشم وضع چسبانش

جهان هر چند در چشمت بساط ناز می چیند

چمنزار جراحت بیدل از تیرش دلی دارم

که حسرت غنچه می بندد بقدر یاد پیکانش