به طوق قمریان نقش قدم سرو خرامانش

ز بس دامان ناز افشاند زلف عنبر افشانش

خط مشکین دمید آخر ز موج گرد دامانش

ز جوش شوخی چشم تماشا می کند پنهان

در آن محفل که شوق آیینه اسرار می گردد

ندارد دل تپیدن غیر چشمکهای پنهانش

ز دل یکباره دشوار است قطع التفات او