تو روشن کن سواد سطری از زلف پریشانش

ز فیض عشق دارد محو آن دیدار سامانی

که صد آیینه باید ریخت از یک چشم حیرانش

فلک گر نسخه جمعیت امکان زند بر هم

دل بیمدعا یعنی بیاض ساده ای دارم

به آتش می برم تا صفحه ای سازم زرافشانش

وجودم در عدم شاید به فکر خویش پردازد