وجودم در عدم شاید به فکر خویش پردازد

تو روشن کن سواد سطری از زلف پریشانش

دل بیمدعا یعنی بیاض ساده ای دارم

به آتش می برم تا صفحه ای سازم زرافشانش

که آتش غیر خاکستر نمی باشدگریبانش

درین گلزار حیرت هرکه بسمل می شود بیدل

چو اشک دیده شبنم تپیدن نیست امکانش