خاک گرد و، عیب ما و من بپوش

تا نفس باقیست ما و من بجاست

شمع بی کشتن نمی گردد خموش

زندگی در ننگ هستی مردنست

زبن خمستان گرمی دل برده اند

همچو می با خون خود چندی بجوش

از جراحت زار دل غافل مباش