عشق زنگ غفلت از ما می برد

چشمه آیینه را محو است جوش

جمع نتوان کرد با هم عشق و صبر

راست ناید میکشی با ضبط هوش

سایه را خورشید باشد عیب پوش

عقل و حس با هم دوات خامه اند

از زبان است آنچه می آید به گوش