سایه را خورشید باشد عیب پوش

جمع نتوان کرد با هم عشق و صبر

راست ناید میکشی با ضبط هوش

عشق زنگ غفلت از ما می برد

عقل و حس با هم دوات خامه اند

از زبان است آنچه می آید به گوش

زین محیط از هرزه تازیها چو موج