گره تاریست کز پیچیدگی کردند کوتاهش

عنان گیر غبار سینه چاکان نیست گردون هم

سحر هر سو خرامد کوچه ها پیداست در راهش

سراپای گهر موج است اگر آغوش بگشاید

هلال آیینه دار است ای ز سامان طلب غافل

که از خمیازه یک ریشه بالد خرمن ماهش

قناعت در مزاج خلق دون فطرت نمی باشد