هلال آیینه دار است ای ز سامان طلب غافل

سحر هر سو خرامد کوچه ها پیداست در راهش

سراپای گهر موج است اگر آغوش بگشاید

گره تاریست کز پیچیدگی کردند کوتاهش

که از خمیازه یک ریشه بالد خرمن ماهش

قناعت در مزاج خلق دون فطرت نمی باشد

پریشان کرد عالم را زمین آسمان خواهش