که عنقا غفلتست و سعی دانش نیست آگاهش

قناعت در مزاج خلق دون فطرت نمی باشد

پریشان کرد عالم را زمین آسمان خواهش

چه امکانست رمز پرده این وهم بشکافی

زبان درکام دزدد هرکه درس عشق می خواند

برون لفظ و خط راهی ندارد در ادبگاهش

گر اسقاط اضافات است منظور یقین بیدل