اگرکام امیدی بر نگرداند می هستی

که دهر از تنگ چشمی در صدف وامی کند جایش

درین گلشن نه تنها بلبلست از خانه بر دوشان

که عنقا هم غم بی آشیانی کرد عنقایش

توان پیمانه پرکرد از شکست رنگ مینایش

حضور آفتاب از سایه گرد عجز می چیند

زپستی تا برون آیی نگاهی کن به بالایش