توان پیمانه پرکرد از شکست رنگ مینایش

درین گلشن نه تنها بلبلست از خانه بر دوشان

که عنقا هم غم بی آشیانی کرد عنقایش

اگرکام امیدی بر نگرداند می هستی

حضور آفتاب از سایه گرد عجز می چیند

زپستی تا برون آیی نگاهی کن به بالایش

فزودنها نقاب وحشت است اجزای امکان را