بهارستان هستی رنگ در بال شرر دارد

که خواند سطر مکتوبی که دارد بال عنقایش

محبت سعی ما را مایل پستی نمی خواهد

عرقریز است می از سرنگونیهای مینایش

که چیدن از شکفتن بیش می بالد زگلهایش

به رفع غفلت ما زحمت تدبیر نپسندی

زمین از خواب ممکن نیست برخیزد مزن پایش