زمین از خواب ممکن نیست برخیزد مزن پایش

بهارستان هستی رنگ در بال شرر دارد

که چیدن از شکفتن بیش می بالد زگلهایش

به رفع غفلت ما زحمت تدبیر نپسندی

زمانی آب شو از انفعال هرزه جولانی

نگردد تا هوا شبنم پریشانست اجزایش

چو صبح این گرد موهومی که در بار نفس داری