کز چرخ ثری تا به ثریا ننهد پیش

آن جاکه بود تیغ تو خضر ره تسلیم

آن کیست که چون شمع سر از پا ننهد پیش

همت خجل است از هوس دست فشاندن

حرصت همه گر قطره تقاضاست حذرکن

تاکاسه در یوزه دریا ننهد پیش

مفت است غنا چشمی اگر سیر توان کرد