چه توفانها کز انداز عتاب او نمی بالد

که آیینه چسان حیرت گرفت از دیدن رویش

سوادی نیست آزادی که روشن یاریش کردن

خط گرداب می خواند اسیر حلقه مویش

زبان موج می فهمم ز طرز چین ابرویش

در این باغ اتفاق شبنم و گل می کند داغم

نگاهم کاش سامان عرق می کرد بر رویش