زبان موج می فهمم ز طرز چین ابرویش

سوادی نیست آزادی که روشن یاریش کردن

خط گرداب می خواند اسیر حلقه مویش

چه توفانها کز انداز عتاب او نمی بالد

در این باغ اتفاق شبنم و گل می کند داغم

نگاهم کاش سامان عرق می کرد بر رویش

ادبگاه محبت بر ندارد ناز گستاخان