ادبگاه محبت بر ندارد ناز گستاخان

زبان موج می فهمم ز طرز چین ابرویش

در این باغ اتفاق شبنم و گل می کند داغم

نگاهم کاش سامان عرق می کرد بر رویش

به غیر از جبهه من نقش پایی نیست در کویش

مریض الفتش تمهید آسودن نمی داند

مگر گرداندن رنگی دهد تغییر پهلویش