به غیر از جبهه من نقش پایی نیست در کویش

در این باغ اتفاق شبنم و گل می کند داغم

نگاهم کاش سامان عرق می کرد بر رویش

ادبگاه محبت بر ندارد ناز گستاخان

مریض الفتش تمهید آسودن نمی داند

مگر گرداندن رنگی دهد تغییر پهلویش

چه امکان است بندد آرزو نقش میانت را