نفس تا چند باید سوخت در وهم تک و پویش

گلستانی که حرص احرام عشرت بسته است آنجا

به جای سبزه می روید دم تیغ از لب جویش

چراغ مطلب نایاب ما روشن نمی گردد

به آهی می توانم ساز تسخیر جهان کردن

به دست آورده ام سر رشته ای از تار گیسویش

غبار یک جهان دل می کند توفان نومیدی