به آهی می توانم ساز تسخیر جهان کردن

به جای سبزه می روید دم تیغ از لب جویش

چراغ مطلب نایاب ما روشن نمی گردد

نفس تا چند باید سوخت در وهم تک و پویش

به دست آورده ام سر رشته ای از تار گیسویش

غبار یک جهان دل می کند توفان نومیدی

مبادا سر بر آرد جوهر از آیینه ای رویش