مبادا سر بر آرد جوهر از آیینه ای رویش

به آهی می توانم ساز تسخیر جهان کردن

به دست آورده ام سر رشته ای از تار گیسویش

غبار یک جهان دل می کند توفان نومیدی

به تاراج نگاه ناتوانش داده ام طاقت

هنوزم در کمین قامت پیریست ابرویش

صبا تا گردی از خاک سر راه تو می آرد