هنوزم در کمین قامت پیریست ابرویش

غبار یک جهان دل می کند توفان نومیدی

مبادا سر بر آرد جوهر از آیینه ای رویش

به تاراج نگاه ناتوانش داده ام طاقت

صبا تا گردی از خاک سر راه تو می آرد

چمن در کاسه گل می کند در یوزه بویش

درین محفل ندارد سایه هم امید آسودن