چمن در کاسه گل می کند در یوزه بویش

به تاراج نگاه ناتوانش داده ام طاقت

هنوزم در کمین قامت پیریست ابرویش

صبا تا گردی از خاک سر راه تو می آرد

درین محفل ندارد سایه هم امید آسودن

مگر در خانه خورشید گردد گرم پهلویش

جنون را تهمت عجز است بی سرمایگی هایت