جنون را تهمت عجز است بی سرمایگی هایت

چمن در کاسه گل می کند در یوزه بویش

درین محفل ندارد سایه هم امید آسودن

مگر در خانه خورشید گردد گرم پهلویش

گریبانی نداری تا ببینی زور بازویش

هوای گل نمی دانم دماغ مل نمی فهمم

سری دارم که سامان نیست جز تسلیم زانویش