گریبانی نداری تا ببینی زور بازویش

درین محفل ندارد سایه هم امید آسودن

مگر در خانه خورشید گردد گرم پهلویش

جنون را تهمت عجز است بی سرمایگی هایت

هوای گل نمی دانم دماغ مل نمی فهمم

سری دارم که سامان نیست جز تسلیم زانویش

به زلفی بسته ام دل از مضامینم چه می پرسی