درین محفل ندارد سایه هم امید آسودن

هنوزم در کمین قامت پیریست ابرویش

صبا تا گردی از خاک سر راه تو می آرد

چمن در کاسه گل می کند در یوزه بویش

مگر در خانه خورشید گردد گرم پهلویش

جنون را تهمت عجز است بی سرمایگی هایت

گریبانی نداری تا ببینی زور بازویش