مگر در خانه خورشید گردد گرم پهلویش

صبا تا گردی از خاک سر راه تو می آرد

چمن در کاسه گل می کند در یوزه بویش

درین محفل ندارد سایه هم امید آسودن

جنون را تهمت عجز است بی سرمایگی هایت

گریبانی نداری تا ببینی زور بازویش

هوای گل نمی دانم دماغ مل نمی فهمم