به زلفی بسته ام دل از مضامینم چه می پرسی

گریبانی نداری تا ببینی زور بازویش

هوای گل نمی دانم دماغ مل نمی فهمم

سری دارم که سامان نیست جز تسلیم زانویش

دو عالم معنی باریک قربان سر مویش

کرا تاب عتاب اوست بیدل کاتش سوزان

به خاکستر نفس می دزدد از اندیشه ی خویش