خواجه و حسرت مال و غم گاو و خر خویش

فطرت پست به کیفیت عالی نرسد

کس چو گل ، آبله را جا ندهد بر سر خویش

عاشق و یاد رخ دوست که چشمش مرساد

تا نجوشد عرق خجلت تمثال ز شخص

عالمی آینه کرده ست نهان در بر خویش

هر چه خواهی همه در خانه خود می یابی