عجز رفتار من آخر در بیباکی زد

عالمی آینه کرده ست نهان در بر خویش

هر چه خواهی همه در خانه خود می یابی

همچو آیینه اگر حلقه زنی بر در خویش

اشک تا آبله پاگشت ، گذشت از سر خویش

صبح جمعیت ما سوخته جانان دگر است

ختم شبگیر کن ای شعله به خاکستر خویش