سعی وابستگی آخر در فیضی نگشود

اشک تا آبله پاگشت ، گذشت از سر خویش

صبح جمعیت ما سوخته جانان دگر است

ختم شبگیر کن ای شعله به خاکستر خویش

عقده درکار من افتاد چو قفل از پر خویش

سایل از حادثه آب رخ خود می ریزد

بی شکستن ندهد هیچ صدف گوهر خویش