عقده درکار من افتاد چو قفل از پر خویش

صبح جمعیت ما سوخته جانان دگر است

ختم شبگیر کن ای شعله به خاکستر خویش

سعی وابستگی آخر در فیضی نگشود

سایل از حادثه آب رخ خود می ریزد

بی شکستن ندهد هیچ صدف گوهر خویش

فکر لذات جهان کلفت دل می آرد