فکر لذات جهان کلفت دل می آرد

عقده درکار من افتاد چو قفل از پر خویش

سایل از حادثه آب رخ خود می ریزد

بی شکستن ندهد هیچ صدف گوهر خویش

نی به صد عقده فشرده ست لب از شکر خویش

سفله را منصب جاه است ندامت بیدل

چون مگس سیر شود دست زند بر سر خویش