نی به صد عقده فشرده ست لب از شکر خویش

سایل از حادثه آب رخ خود می ریزد

بی شکستن ندهد هیچ صدف گوهر خویش

فکر لذات جهان کلفت دل می آرد

سفله را منصب جاه است ندامت بیدل

چون مگس سیر شود دست زند بر سر خویش