سفله را منصب جاه است ندامت بیدل

بی شکستن ندهد هیچ صدف گوهر خویش

فکر لذات جهان کلفت دل می آرد

نی به صد عقده فشرده ست لب از شکر خویش

چون مگس سیر شود دست زند بر سر خویش