عبرتی گیر ز کیفیت بام و در خویش

ساز خست چمنی را به رخت زندان کرد

به که چون غنچه دگر دل ننهی بر زر خویش

این کمانخانه اقامتکده الفت نیست

نقد ما ذره صفت درگره باد فناست

غیر پرواز چه داریم به مشت پر خویش

عمرها شد قدم عافیتی می شمریم