نقد ما ذره صفت درگره باد فناست

به که چون غنچه دگر دل ننهی بر زر خویش

این کمانخانه اقامتکده الفت نیست

عبرتی گیر ز کیفیت بام و در خویش

غیر پرواز چه داریم به مشت پر خویش

عمرها شد قدم عافیتی می شمریم

شمع هر چشم زدن می گذرد از سر خویش