نیست بر آینه ها منت روشنگر خویش

سینه چاکان به هم آمیزش خاصی دارند

صبح در شبنم گل آب کند شکر خویش

خودشناسی ست تلافی گر پرواز دلت

عرض دانش چقدر کلفت دل داشته است

مژه در دیده شکست آینه از جوهر خویش

ای نگه عافیتت در خور مشق خواب است