صبح در شبنم گل آب کند شکر خویش

پیش از این منفعل نشو و نما نتوان زیست

مو چه مقدار ببالد به تن لاغر خویش

سینه چاکان به هم آمیزش خاصی دارند

خودشناسی ست تلافی گر پرواز دلت

نیست بر آینه ها منت روشنگر خویش

عرض دانش چقدر کلفت دل داشته است