مشرب یاس ندانم چقدر حوصله داشت

به فسون مژه تغییر مده بستر خویش

بی تو غواصی دربای ندامت داربم

غوطه زد شبنم ما لیک به چشم ترخویش

پر نکردم ز گداز دو جهان ساغر خویش

کاش بیدل الم بیکسیم وا سوزد

تا ز خاکستر خود دست نهم بر سر خویش