پر نکردم ز گداز دو جهان ساغر خویش

بی تو غواصی دربای ندامت داربم

غوطه زد شبنم ما لیک به چشم ترخویش

مشرب یاس ندانم چقدر حوصله داشت

کاش بیدل الم بیکسیم وا سوزد

تا ز خاکستر خود دست نهم بر سر خویش