خلقی زده ست حلقه به درهای باز خویش

بی پردگی نقاب بهار تعینیم

گل باغ رنگ دارد از اخفای راز خویش

از دور باش عالم نامحرمی مپرس

بیدل به بارگاه حقیقت چه نسبت است

ما را که نیست راه به فهم مجاز خویش