ناز هستی در نیاز آباد حسن آسوده است

تا کجاها در فشار وسعتم از چشم خویش

چون شرر هر گه درین محفل نظر وا می کنم

می زند چشمک وداع فرصتم از چشم خویش

نیست بی سیر نگاهت فطرتم از چشم خویش

یا رب این گلشن تماشاخانه نیرنگ کیست

کرد چون آیینه پنهان حیرتم از چشم خویش